Nie mogę zasnąć. Czasami popełniam ten błąd. Popełniam go mało świadomie i błądzę. Błądzę nawet bardzo zawzięcie, dokonując przy tym misternej rewizji sufitu i przeszukując zagięcia wiecznie prostujących się firan. Które czasem, przy uchylonym lekko oknie chciałyby mam wrażenie i nawet zagadać. Tym razem zagadnęło mnie jednak pranie, które należało przed świtem wywiesić i tabletka na biurku, która od dawna powinna zacząć już działać.

Dziwne, ale najwięcej bezsennych nocy zdarza mi się na wiosnę. Czas przesącza się wtedy inaczej, jakby przez małą kapilarkę od gazometrii. Cisza podchodzi po niej pod skronie i włącza projekcję filmu, wyświetlanego gdzieś po drugiej stronie powiek.

Zwykle wtedy planuje jutrzejszy dzień, myślę o tym co mogłoby się w nim zdarzyć. Co chciałabym by było w nim zwyczajnego, a czego nie powinno w nim zabraknąć. Nie zakładam niezwyczajności, choć o nią zwykle się rozchodzi. Trzeba być bowiem ostrożnym i wiedzieć, że zbyt dobre scenariusze nie mają większej szansy się spełnić. Należy ważyć oczekiwania, by to co miało się zdarzyć, nie straciło znamion przypadku. A on zdarza się nie tylko wtedy kiedy nie patrzymy, ale kiedy nie wiemy nawet o tym, że powinniśmy się rozglądać. Możemy więc prosić los o lepsze jutro, tylko… po co?

“change the world” erica claptona to słyszałam w radiu, pośrodku tej niedospanej nocy