Myśl, która o trzeciej nad ranem każe ci iść do łazienki, spojrzeć w lustro lub jeszcze raz umyć zęby, jest zapowiedzią czegoś skrajnie niebezpiecznego. Ta sama myśl, a może nawet przeczucie pojawia się też czasem nad ranem, kiedy otwierając powieki wiesz, że żaden inny kawałek twojego ciała w ciągu następnych paru chwil nie zdoła się już poruszyć. Kiedy sama chęć poruszenia czegokolwiek i czymkolwiek wydaje się być tak absurdalna, jak kichanie z otwartymi oczami. I to nie z powodu butelki tequili ani tego, że nie pamiętasz czyjegoś imienia. Ale z powodu pewnego rodzaju ciszy, która pojawia się gdy za oknem, w bloku naprzeciwko światło pali się w jednym już tylko oknie.

Ta cisza ma głębokie dno, nieostre brzegi i ciężko nią oddychać, ale ponieważ ma w sobie coś skrajnie niebezpiecznego pociąga nas dławić się nią do upadłego…  bo może kiedyś, gdy sięgniemy wreszcie dna, zanim jeszcze zdołają otworzyć się oczy, poczujemy coś znacznie lepszego.